Już przed finałem wiedzieliśmy, że zobaczymy premierowego triumfatora turnieju wielkoszlemowego. Zarówno Zverev, jak i Cobolli do tej pory nigdy nie dostąpili zaszczytu wzniesienia takiej nagrody.
Przed meczem stawiano na doświadczonego Niemca, który do najbardziej prestiżowych finałów tenisa docierał trzykrotnie. Dla Cobolliego było to pierwsze takie spotkanie (wcześniejszy rekord to ćwierćfinał), choć jego droga do decydującej fazy była nieco łatwiejsza. Włoch nie musiał grać półfinału, bo jego przeciwnik Matteo Arnaldi zrezygnował z walki ze względu na kłopoty zdrowotne, a dokładniej zarażenie wirusem.
W pierwszym secie wyraźnie było widać, że to Niemiec dyktował warunki gry. Partię rozpoczął od przełamania rywala: wydawało się przy tym, że Cobolliego zestresowała walka o dużą stawkę, mylił się bardzo przy serwisie. Zverev się rozkręcał, ale Włoch jeszcze uzyskał swój moment, doprowadzając do stanu 1:2. Prowadził wtedy skuteczną i precyzyjną ofensywę. Nie na długo, bo zaraz potem faworyt spotkania zwyciężył w czterech kolejnych gemach (6:1). Zverev tym samym przełamał Cobolliego trzykrotnie.
Druga partia to już pokaz wybitnego tenisa z obu stron. Po otwierającym gemie można było odnieść wrażenie, że to mistrz olimpijski z Tokio wciąż będzie kontrolował mecz. Nic bardziej mylnego: Włoch po każdym wygranym segmencie Zvereva “odwdzięczał się” remisem. Przełom nadszedł przy stanie 3:3, bowiem wtedy Cobolli zdobył dwa gemy z rzędu. Panowie potrafili grać naprawdę długo: na rozstrzygnięcia w niektórych rozdaniach czekaliśmy prawie 10 minut. Ostatecznie to młodszy z finalistów mógł cieszyć się z triumfu w secie (6:4).
