- 27 lutego 2026 r. agencja ratingowa Fitch ogłosiła decyzję o utrzymaniu oceny ratingowej Polski na poziomie A-/F1 odpowiednio dla długo- i krótkoterminowych zobowiązań w walucie zagranicznej oraz A-/F1 odpowiednio dla długo- i krótkoterminowych zobowiązań w walucie krajowej.
- Perspektywa ratingu pozostaje na poziomie negatywnym.
Według Fitch Ratings potwierdzeniem ratingu Polski na poziomie „A-” jest duża, zróżnicowana i odporna gospodarka, korzyści wynikające z członkostwa w UE, wiarygodna polityka pieniężna i kursowa oraz solidna pozycja zewnętrzna na tle krajów o analogicznej ocenie ratingowej.
Czynniki te są równoważone przez wysoki deficyt fiskalny, szybko rosnący dług publiczny oraz niższy poziom dochodów. Negatywna perspektywa odzwierciedla ryzyko utrzymywania się wysokiego deficytu i dalszego wzrostu relacji długu do PKB przy braku wiarygodnego planu konsolidacji fiskalnej oraz w warunkach napięć politycznych, ograniczających skuteczność działań władz. Fitch szacuje, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrósł do 7,0% PKB w 2025 r. (powyżej mediany 2,9% dla krajów o podobnym poziomie ratingu), a wydatki publiczne sięgnęły ok. 50% PKB. Wydatki obronne wzrosły do ok. 3% PKB w 2025 r. (z 1,6% w 2021 r.).
Fitch prognozuje ograniczenie deficytu do 6,5% PKB w 2026 r. oraz do 6,2% PKB w 2027 r., przy ograniczonej przestrzeni do dalszej konsolidacji. Agencja przewiduje wzrost relacji długu publicznego do ok. 70% PKB w 2027 r. (z 59% w 2025 r.) oraz dalszy wzrost w średnim okresie.
Realny wzrost PKB wyniósł 3,6% w 2025 r., a prognoza na 2026 r. została podniesiona do 3,6%, m.in. dzięki napływowi środków unijnych i niższej inflacji. W 2027 r. oczekiwane jest spowolnienie do 2,9%, przy dominujących ryzykach w dół.
Perspektywy ratingu
Podwyższenie oceny lub perspektywy ratingu możliwe jest w przypadku wzrostu wiarygodności i skuteczności konsolidacji fiskalnej prowadzącej do stabilizacji relacji długu do PKB w średnim okresie.
Obniżenie ratingu może nastąpić w przypadku spadku zaufania do zdolności władz do stabilizacji długu publicznego, np. wskutek braku dodatkowych działań konsolidacyjnych, słabszego wzrostu gospodarczego lub istotnego wzrostu kosztów finansowania.